Μια ιστορία αγαπης

Όταν τα συναισθήματα έχουν αξία και τα μάτια - της ψυχής καθρέφτης, δεν διστάζουν.Οταν το απλό άγγιγμα ξεπερνάει την παντοδυναμία της σάρκας και κρύβει την ουσία στην ολότητα της.Οταν στον χρόνο αξίζει μια στιγμή και η φωνή τρέμει γλυκά.Οταν οι επιταγές της εποχής δεν ορίζουν την επαφή και δεν λιθοβολούν την γοητεία της έλξης.
.Όταν τολμάς να αφεθείς και δεν φοβάσαι να πονέσεις.Οταν η επιλογή του δύσκολου δρόμου δεν σου φαντάζει λάθος αλλα θυσία που δίχως σκέψη θα ξαναέκανες.Οταν εξασκείς την τέχνη των υψηλών ενατενίσεων και η ύλη αδύναμη και αόρατη στα μάτια σου,γέρνει νικημένη.Οταν το πολύ είναι λίγο και εμείς μικροί..να επεξεργαστούμε και να κατανοήσουμε με την ψυχρή λογική μας, την ανάγκη μας για ολοκλήρωση μέσω της δημιουργικής συμπόρευσης.Οταν οι λέξεις αδυνατούν να περιγράψουν το μέγεθος της επιθυμίας και κάθε τι μέσα μας μας ξεπερνάει.
Χωρίς σκέψεις..χωρίς αλλά και γιατί..Είμαστε οι αδύναμοι λένε και οι ρομαντικοί..
Λάτρεις της ονειρικής ταύτισης και όχι των αποτελεσμάτων.

Σε ρωτώ λοιπόν καλέ μου θεατή αυτής της τιποτένιας παραστασούλας, που έστησα για εσένα απόψε..
Είσαι ικανός να ζήσεις χωρίς αγάπη,δίχως την ανθρωπιά σου να σκοτώσεις?
Αν ναι...μην μου χαρίσεις κανένα χειροκρότημα και πρώτος την πέτρα ρίξε..