ΜΟΝΟΛΟΓΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟΣ

Καλως τους - Καλως τους..Το αποψινό νούμερο μόλις αρχίζει...


ο χρόνος κυλάει σαν ενα ανοιγοκλείσιμο του ματιού.Καθείς τον διαφεντεύει όπως εκείνος αρέσκεται.Στο κυνήγι της υλικής αυταρέσκειας, της επαγγελματικής αποκατάστασης και της κοινωνικής καταξίωσης ,εθελοτυφλούμε και ξεχνάμε να διακρίνουμε την ουσία.
Μια ζωή κόπου και μόχθου.Με νύχια και με δόντια να γίνουμε κάτοχοι μιας κάποιας περιουσίας.Λες και αυτή μας ορίζει. Λες και το χρήμα δηλώνει ποιοι είμαστε.
Και όχι οι πράξεις μας και η ψυχή μας.Ποντάρουμε τα πάντα σε κάτι που στην ουσία είναι τόσο εφήμερο.Ταίζωντας με χαρά την ματαιοδοξία μας.Είμαστε άβουλα θύματα ενός ανούσιου υλικού κόσμου .Θέλουμε - θέλουμε - θέλουμε και ξεχνάμε να δώσουμε.Χωρίς να βάζουμε χαλινάρι στις επιθυμίες μας, παραμένουμε πάντα φτωχοί.Άλλωστε καλοί μου θεατές ποιος απο όλους εμάς γνωρίζει τι είναι πολύτιμο πραγματικά?Εγώ? Εσείς? Κανείς?
Και μέσα σε όλη αυτή την παραζάλη ,χωρίς σωστό προσανατολισμό με αφέλεια, με μάτια κλειστά ,περπατώντας με απλωμένα χέρια πιστεύουμε πως αγγίζουμε τον προορισμό μας.
Και όταν ένας οξύς και έντονος πόνος μας ξυπνήσει από το όνειρο μας -θωρούμε τα εντυπωσιακά επιτεύγματα μας.
Ξεχναμε να χτίσουμε σωστά τις σχέσεις μας με τους ανθρώπους γύρω μας. Φτιάχνουμε οικογένειες , φιλίες και αγάπες λες και είναι σαΐτες που φτιάχνουν τα μικρά παιδιά.Μας δίνουν χαρά μεγάλη για μικρό χρονικό διάστημα και ύστερα σκάνε με δύναμη στο έδαφος, χωρίς την ικανότητα να ξαναπετάξουν.Και χωρίς καμία διάθεση από εμάς να τις πετάξουμε.Ετσι με μεγάλη ευκολία φτιάχνουμε καινούργιες.Είναι ο εύκολος δρόμος ,αγαπητοί μου.Όλοι τον ακολουθούμε αργά η γρήγορα.
Μα είναι φορές που τα φέρνει έτσι η ζωή και δεν ζητάμε τίποτα άλλο, μόνο μια καλή κουβέντα.Μια αγκαλιά και ένα χαμόγελο.Ειναι φορές που τα φέρνει έτσι η ζωή και μένουμε τελείως μόνοι και δεν ζητάμε τίποτα άλλο από τους δικούς μας ανθρώπους και λιγη παρέα.Και δεν μπορούμε να τα έχουμε...
Και η ειρωνεία είναι πως το καταλαβαίνουμε μόνο όταν είμαστε με την πλάτη στον τοίχο..
Όταν η ζωή μας χτυπάει την πόρτα για να μας γονατίσει.Αντικρύζουμε κατάματα την αλήθεια όταν είμαστε αδύναμοι να φέρουμε το βάρος της..
Ζητάμε αυτά, που στον δρόμο που διαλέξαμε δεν ήταν εξ'αρχής.Και δεν υπάρχει ούτε χρόνος, ούτε κουράγιο να γυρίσουμε στο σταυροδρόμι της αφετηρίας.
Έχουμε την ικανότητα όμως να πραγματοποιήσουμε κάθε υλική μας επιθυμία.
Συγχωρήστε μου την άγνοια κοινό μου απόψε,άλλα δεν μπορώ παρα μόνο να σας ρωτήσω.... Που πουλάνε τα προαναφερόμενα και εγώ ο αμαθής δεν το γνωρίζω ?
Μην μου κακιώνετε καλοί μου άρχοντες..
Άλλωστε εγώ είμαι μοναχά ένας ανόητος θεατρίνος που μονολογεί ...Ένας τσιρκολάνος που υποκλίνεται στην σοφία σας..