Τετάρτη, Μαΐου 27

ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΙΚΡΗ



Τις φορές που εδώ στα ξένα ,τα χείλια τρεμοπαίζουν απο παράπονο..στην νοσταλγία μιας χώρας ιδεατής και όχι όπως είναι.Και είναι το κρίμα αυτό βαρύ και τίμημα για όλους.

Γεφύρια και ρεματαριές,
Πλατάνια και παχιές σκιές.
Ελιά μου και ευλογιά,
Φαμίλιες και μοσχοβολιά.
Κάμποι και αμπελόνες,
Δρόσοστάλαχτες πευκοβελόνες.
Λάλησες και αντήχησες σε όλη την ραχοκοκαλία σου,
Εβγαλες στο κορμάκι σου όλα τα λισακά σου.
Γένικες και κουτσομπολιό,εκείνα που δεν λίγουν,
Και οσους σε νιαστήκανε,τους έταξες να φύγουν.
Ντροπής κλωστή, του αργαλειού μαλαματένια,
Μου κόμπιασες στου χρόνου εκεί το ρέμα.
Χώμα μου ανάλαφρο,μπαξέδες γινομένοι,
Σπάραξαν και μαράθηκαν ,διθεν τιμιμένοι.
Μαζώχτηκαν σε μια φωτιά και γεναν αποκαίδια,
Ριχτάρια που φορέθηκαν,νυφιάτικα φιασίδια.
Νεράκι δροσερό , βάλσαμο για τις ψυχής τα ρεζιλίκια,
Μισολογείς ,παραπατάς,σκαρώνεις δεκανίκια.
Γαλάζόασπρη μου κόρη λατρεμένη,
Ζαχαρένια μου και παραπονεμένη.
Οινοποτείς.....κοτσόνεσε τις δήθεν ομορφιές σου,
Μνηστήρες ερωτευσαι και τάζεις τις πρικιές σου.
Μελμέτια ομως σαν θορείς,τρέχεις να μην σε βρούνε,
Τα σπλάχνα σου,χαλάστηκαν και άρχισαν να βρωμούνε.
Μάνα που έχασε το σεβας των μικρών της,
Κλαίει και κακολογεί το βάρος των χεριών της.
Αρχισες με τα δουλικά και σκύβεις το κεφάλι,
Ξέπούλησες τα αθώα σου στην πρώτη σου τη ζάλη.
Αναστενάρια γέμισες,στου κόρφου σου το γέρμα,
Ξέχασες τα μεσημέρια σου πιο πέρα απο το τέρμα.
Και άρχισες σαν τη ζουρλή,χορευεις μαγεμένη,
Απόκαμες και πλάγιασες σε βάρκα σαπισμένη.
Του κάκου οι προσπάθειες και οι ρόζοι στις παλάμες,
Πελάγωσες μικράκη μου....σε στίβαξαν σε ντάνες.
Το χασες το αρχονταρίκι σου και όλους τους παραγιούς σου,
Έδωκες μονομιάς τη γύμνια του κορμιού σου.
Μη μου μοιρολογας, και κόβεσε στα χίλια,
Ξένη δεν θα μου θορείς,μονάχα ανατριχίλα.
Πάνω στα λιανοχορταρούδια σου,στης γένας σου το σπίτι,
Δρόσισε ο διοσμος σου, κελάιδισμα σπουργίτι.
Ζόσου την ψυχούλα σου,εκει ειναι τα αρματα σου,
Ακόμα και αν σε πολεμούν τα ίδια τα παιδιά σου.
Αγάπησε ,να σ’αγαπούν και κάνε το σταυρό σου,
Μάνα μεγαλόψυχη είναι το ριζικό σου...

Δεν υπάρχουν σχόλια: