ΜΟΝΟΛΟΓΟΣ ΠΕΜΠΤΟΣ

Περνάνε οι μέρες και οι εποχές. Περνάνε τα χρόνια που έχουμε μπροστά μας. Νεράκι που κυλάει. Αλλάζει η ψυχή κάθε πότε η πανσέληνος φοράει τα γιορτινά της. Βαραίνει το κορμί,χάδι το χάδι,σημάδι το σημάδι και εμείς αλλάζουμε ονόματα. Είμαστε φίλοι. Είμαστε εραστές. Είμαστε συνέχεια κάποιοι άλλοι. Αλλάζουμε τίτλους. Πριν συνηθίσουμε τον προηγούμενο.Ισως και πριν να τον χαρούμε. Δεν γυρνάμε όταν η ζωή μας φωνάζει με το καινούργιο μας τίτλο. Μαθαίνουμε σε ένα όνομα.Ενα τίτλο
Κάποιοι λίγο πιο άτυχοι, αλλάζουν και περιεχόμενο. Γίνονται άλλοι.
Μακάρι να ήμουνα ο μόνος θεατρίνος σε τούτη την πλάση,κοινό μου αγαπητό. Μα δυστυχώς δεν έιμαι.Εγω το ξέρω πως πάντα τις μάσκες μου θα έχω να σας γνωρίζω...Μα εσείς?
Όλοι μας αλλάζουμε ρόλους. Κάποιοι υποστηρίζουν τους ρόλους τους με σθένος και άλλοι εμφανώς πιο λίγοι απλά κατέχουν το όνομα και όχι την χάρη. Δυστυχώς έτσι είναι κυρία μου...Σε εσάς αναφέρομαι.Ναι,ναι.Εκεί στα πρώτα καθίσματα. Με το πλατύ ειρωνικό χαμόγελο. Αυτό το φουλάρι που φοράτε σας πάει χάρμα. Τονίζει την κενότητα που έχει το βλέμμα σας.Ω!Συγχωρήστε τον τρελό παλιάτσο που πλέκει ασυναρτησίες ,έτσι για να έχει και εκείνος συντροφιά..Δεν αξίζω την οργή σας..Εσείς ξέρετε καλύτερα. Μα πριν φύγετε,ακούστε με , τι άλλο έχω να σας πω...και χαρίστε μου το δώρο να σας μιλώ στον ενικό...Έστω μόνο για λίγο.
Είμαι ο εγγονός,ο γιος και πριν το καταλάβω, είμαι πατέρας και ύστερα παππούς. Είσαι η εγγονή και η κόρη και πριν τα μάτια σου ανοιγοκλείσεις είσαι η μάνα και ύστερα η γιαγιά. Και μετά το τέλος? η αρχή? ο παράδεισος και η κόλαση? δεν ξέρει κανείς.
Μα για χάρη αυτής της άθλιας παράστασης, ας πούμε ένα ταξίδι μεγάλο.
Τι μένει τότε άξιο μαζί σου να κουβαλήσεις?Όταν ζυγιάσεις τον χρόνο που πίσω δεν γυρνά?Επιλογές δεν έχεις και πολλές. Δεμάτι μικρό μαζί σου έχεις να πάρεις.
Ποιες από όλες τις μικρές σου παραστάσεις δεν χάθηκαν στην λήθη?Τι θυμάται το μυαλό ,η σάρκα ,η καρδιά σου?Τι κράτησες κρυμμένο με φόβο μήπως και ποτέ σου φύγει?
Το γέλιο ,τις χαρές?Το κλάμα ,τις δυσκολίες?Τι άξιζε από όλα αυτά?Από όλα πιο πολύ?
Τις κράτησες σφιχτά, τις έζησες τις μέρες σου καλά?Η χάθηκες κάπου μέσα στην προσπάθεια σου να ζήσεις?
Δανείζομαι λέξεις ο αφελής από κάποιους μουσουργούς που μου γνώρισαν κάποτε ένα χάρτινο τσίρκο. Είναι η ζωή μεγάλη, να μην την κάνεις καρναβάλι ή η ζωή είναι πολύ μικρή για να είναι θλιβερή?
Απάντησε μου σε παρακαλώ...χρόνια τώρα αναρωτιέμαι και εγώ την λύση δεν ξέρω αν θα την βρω. Είμαι αμαθής και αγράμματος.Εσυ που έχεις την σιγουριά που φέρει η ειρωνεία, πες μου σε παρακαλώ....
Ξέρεις σε κάποιο από τα ταξίδια μου ένα κοριτσάκι μικρό κάποτε μου είπε πως κρατάει ένα ημερολόγιο.Ενα ημερολόγιο αγάπης.
Όταν η καρδιά της ανθίζει η σκοτεινιάζει από αγάπη ,γράφει δυο τρεις λέξεις για αυτό...Έτσι για να έχει κάτι η καρδιά να θυμάται..
Αυτό το κοριτσάκι μεγάλωσε. Σαν το ξανασυνάντησα και το ρώτησα ότι και εσένα μου απάντησε πως έχει το ημερολόγιο της. Τουλάχιστον αυτό είναι κάτι...
Εσύ καλή μου έχεις κάποια απάντηση ?