Κάπου πιο κάτω από την Ακρόπολη , λίγο πιο πάνω από όλη την υπόλοιπη Αθήνα.
Όταν σβήσαμε τα φώτα χτες ..βρέθηκα την πόλη να χαζεύω..
Κουτάκια μικρά , τα σπίτια μας ...για λίγο τυλίχτηκαν στο σκοτάδι.
Σβήσαμε για λίγο τους προβολείς που πέφτουν πάνω μας .
Οι τοίχοι απόκτησαν σκιές από το φως των κεριών και έστω και για λίγο γίναμε ξανά ρομαντικοί ..
Μια άλλη πλευρά αυτής της πρωτεύουσας, μια άλλη πτυχή ...
Το αεράκι δροσερό , τώρα που ανοίγει ο καιρός , τα τσιγάρα με συνοδεία κουβέντας εποικοδομητικής η όχι και συχνά πυκνά η απαιτούμενη σιωπή ...
Με τέτοια θέα δεν μιλάς πάντα .Μόνο κοιτάς .
Άλλωστε είναι μόνο μια ώρα το χρόνο.